مامای بیمارستان، خیاطِ کارگاه

مریم فقیری می گوید عاشق کارش است، تنها تفریحش کار است، می خواهد آنقدر پیشرفت کند که نه تنها در ایران بلکه در کشورهای دیگر هم برند معروفی گردد. عقیده دارد خواسته هایش بلندپروازانه است ولی چیزی نیست که نگردد به آن رسید.

مامای بیمارستان، خیاطِ کارگاه

به گزارش خبرنگاران، روزنامه ایران نوشت: کارگاه پر شده از صدای چرخ خیاطی و برش خوردن پارچه. 12 زن مشغول کارند. عده ای از آنها لباس ورزشی می دوزند و چند نفری هم برای یکی از کارخانه های بزرگ معروف لباس کار می دوزند. اینجا یک کارگاه خیاطی است در جنوب شهر تهران؛ منطقه ای در حصار دو ریل آهن.روی کاغذ آ-چهاری که روی دیوار چسبانده شده، این جمله به چشم می خورد: ساعت کار از 8 صبح تا 17 البته وقتی کار باشد که معمولاً هم هست، زن ها می توانند تا ساعت 9-8 شب کار نمایند و برای دوخت هر تکه لباس پول بیشتری بگیرند. شاغلان این کارگاه یا زنان سرپرست خانوارند یا برای یاری به همسران شان صبح تا غروب پای چرخ خیاطی می نشینند و ردی از دوخت روی پارچه ها جا می گذارند. مدیر کارگاه، دختر 26 ساله ای است که در حال گذراندن طرح برای دریافت فوق لیسانس مامایی است. او شب ها در بیمارستان و در بخش زنان و زایمان کار می نماید و روزها هم در دو کارگاهی که چند سال پیش راه انداخته، حسابی سرش به کار دوخت و دوز گرم است و به قول خودش حاضر نیست لحظه ای از آن را با شغل دیگری عوض کند. مریم فقیری می گوید عاشق کارش است، تنها تفریحش کار است، می خواهد آنقدر پیشرفت کند که نه تنها در ایران بلکه در کشورهای دیگر هم برند معروفی شود. عقیده دارد خواسته هایش بلندپروازانه است ولی چیزی نیست که نشود به آن رسید. کارگاه، پارکینگ ساختمانی است که در جای پارک ماشین، چرخ های خیاطی و زیگزاگ دوز و میز بزرگ برش و قفسه دوک های رنگی نخ آن را به تصاحب خود درآورده اند. صدای چرخ ها حتی از بیرون پارکینگ هم شنیده می شوند. زن ها تند و تیز تکه پارچه ها را به هم می دوزند. بالای سر هر کدام شان چراغی روشن است تا بهتر ببینند. ساعت نزدیک به 5 غروب است ولی آنها همچنان پشت چرخ های خیاطی نشسته اند و کار می نمایند. مریم، صاحب کارگاه خیاطی از همه کم سن و سال تر به نظر می رسد؛ زن جوانی که پشت بزرگترین میز کارگاه ایستاده و در حال طراحی است. الان متوجه می شوم که چرا تلفن هایش را یکی در میان جواب می دهد. سرش شلوغ است و بدون اینکه وقت را تلف کنم، از او می خواهم تا مصاحبه را شروع کنیم. انتخاب مریم فقیری برای مصاحبه به خاطر دو دلیل بود، یکی به خاطر اینکه او کار سختی را در پیش گرفته و 2کارگاه خیاطی راه اندازی نموده و بیش از 30زن سرپرست خانوار را در کارگاه هایش مشغول به کار نموده و از سویی او یک ماماست و هیچ ارتباطی بین این دو شغل وجود ندارد. از او درباره اینکه چطور وارد کار خیاطی شده، می پرسم از اینکه خانواده اش راضی بودند کاری را پیش بگیرد که هیچ ارتباطی با رشته تحصیلی اش نداشته و از طرفی باید با کلی آدم سر و کله بزند. 8 سال پیش که رفتم دنبال خیاطی، دانشجوی مامایی بودم. درس می خواندم و از طرفی هم دنبال کاری می گشتم که خرج خودم را دربیاورم. از نوجوانی خیاطی را دوست داشتم. به همین خاطر دنبال این شغل رفتم. با پس اندازی که از طراحی لباس جمع نموده بودم، چرخ خیاطی خریدم و کارگاه خیلی کوچکی در یکی از پاساژهای جمهوری اجاره کردم. ماهی یک میلیون اجاره می دادم. این پول برایم سنگین بود ولی به هر ترتیبی بود، اجاره را سر موقع می پرداختم. اوایل کار، کسی به من اطمینان نمی کرد ولی کم کم خودم را نشان دادم و آنقدر دستم فرز بود که سفارش پشت سفارش آمد و یکی دو سال بعد دو چرخ و دو کارگر به کارگاهم اضافه شد. خانواده ام، مخالفتی برای کار من در محیطی مردانه نداشتند و خوشحال بودند که روی پای خودم ایستاده ام. من شغلی را انتخاب کردم که نه تنها هیچ یک از اعضای خانواده ام بلکه فامیل و دوست و آشنا هم در این زمینه فعالیت و سررشته ای نداشتند. مریم فقیری در حال حاضر 2 کارگاه خیاطی دارد و بیش از 30 زن برایش کار می نمایند. او درباره اداره این کارگاه ها می گوید: این 2 کارگاه را از 4 سال پیش راه انداخته ام. 22 چرخ خیاطی و چند زیگزاگ دوز دارم. بیشتر زنانی که اینجا کار می نمایند، سن و سال شان از من بیشتر است و اکثراً سرپرست خانوار هستند. مثلاً یکی از همکارانم شوهرش معتاد و کارتن خواب است و او کار می نماید تا بچه هایش درس بخوانند و به جایی برسند. یکی دیگر از همکارانم شوهرش در زندان است و او با کار در کارگاه خیاطی، زندگی اش را سر پا نگه داشته و جزو بهترین همکارانم است. بیشتر آدم هایی که در این 2 کارگاه کار می نمایند، به نوعی درگیر مسائل اقتصادی شدیدی هستند و احتیاج به توجه و حمایت دارند و من با وجود اینکه سرم خیلی شلوغ است و گاهی که به این فکر می افتم یکی از کارگاه ها را تعطیل کنم، وجود این زنان است که منصرفم می نماید. تلفن زن جوان زنگ می خورد. آن سوی خط زنی به مریم می گوید امشب کمی زودتر به بیمارستان بیاید و شیفت را تحویل بگیرد. او امشب باید از ساعت 8 شب تا 8 صبح در بخش زنان و زایمان به زنانی که به تازگی زایمان نموده اند، رسیدگی کند. از او درباره شغل دیگرش در بیمارستان می پرسم: من یک شب درمیان بیمارستان شیفت هستم و از طرفی هم طرح کارشناسی ارشدم را می گذرانم. عاشق این کارم، وقتی بالای سر مادرانی که تازه زایمان نموده اند، می روم کلی انرژی می گیرم. هنگامی که توی بیمارستان هستم کل فکر و تمرکزم همانجاست و دیگر کاری با کارگاه ندارم چون می دانم کسی که جای خودم در کارگاه گذاشته ام، بخوبی از عهده کارها برمی آید. اگر روزی به هر دلیلی به بیمارستانی در یکی از شهرهای محروم منتقل بشوی، چه می کنی؟ جواب می دهد: کارگاه ها را به سرکارگرم می سپرم و می روم. من دوست دارم در هر دو شغلم به بهترین موفقیت ها دست پیدا کنم. به نظرت می توان ارتباطی بین دو شغلی که انتخاب نموده ای، پیدا کرد؟ زیر خنده می زند و جواب می دهد: در واقع هیچ ارتباطی بین آنها نیست ولی علاقه زیاد تنها فاکتور مشترک بین این دو کار است. من در بیمارستان یک ماما هستم و سعی می کنم جزو بهترین ها باشم. بیرون بیمارستان هم طراح لباسم و کارگاه خیاطی دارم و همه کوششم این است که بهترین کار را دست مشتری بدهم تا راضی باشد. بین صحبت هایمان چند نفر از خیاط ها از زن جوان خداحافظی می نمایند و چند نفر هم می مانند برای اضافه کار. هنوز نیمی از سفارشات یکی از فروشگاه های لباس ورزشی روی زمین مانده و باید دوخته شوند. فقیری از مسائل کارش می گوید. مثلاً اینکه با افزایش قیمت دلار، قیمت پارچه خیلی بالا رفت تا جایی که سفارشات نصف شد و مزدی دوزی هم صرفی ندارد یا اینکه برخی از هم صنفی هایش می خواهند هر طور شده جلوی پیشرفتش را بگیرند. او می گوید: من از کار خسته نمی شوم. من در طول 24 ساعت گاهی 2ساعت هم استراحت نمی کنم. باور کنید حتی سفر هم نمی روم ولی این گرانی و سر و کله زدن با بازاری ها آدم را خسته و کلافه می نماید. سعی می کنم با سود پایین سفارش بگیرم تا زنانی که پیش من کار می نمایند، لقمه نانی به خانه ببرند. با وجود این، برخی از همکارانم سعی می نمایند عرصه را برای من تنگ نمایند و با چشم و هم چشمی جلوی پیشرفتم را بگیرند. زن جوان همین طور که از کار و دغدغه هایش می گوید، برمی شود سمت میز برشکاری و الگوی مقوایی را روی پارچه هایی که روی هم تلنبار شده اند، می گذارد و با صابون کوچکی الگویی را روی پارچه ها می کشد. بعد با اره مخصوص برش می دهد. او با دقت این کار را می نماید چرا که یک اشتباه کوچک ضرر بزرگی به او وارد می نماید. مریم عقیده دارد زن ها نباید خودشان را دست کم بگیرند. باید به خودشان اعتماد نمایند و با انگیزه و کوشش، به هدفی که دارند، برسند نه اینکه با ناملایمتی و کوچک ترین شکستی پا پس بکشند و تسلیم شوند. من با پشتکار به اینجا رسیده ام و می خواهم به بالاتر از اینها برسم. وقتی شرکت های بزرگ و برندهای معروف به من سفارش لباس می دهند، چه چیزی را می رساند؟ یعنی آنها به یک دختر 26ساله اعتماد نموده اند. پس می شود کارهای بزرگی کرد به شرطی که انگیزه و پشتکار پشتش باشد. صدای چرخ های خیاطی فضای کارگاه را دربر گرفته، صدایی که ساعت ها تنها آهنگی است که زنان به آن گوش می دهند؛ زنانی که با این چرخ ها سربالایی زندگی را می پیمایند.

منبع: خبرگزاری ایسنا

به "مامای بیمارستان، خیاطِ کارگاه" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "مامای بیمارستان، خیاطِ کارگاه"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید